Rośliny należące do rodzaju
Frailea są znane w kręgach kaktusiarskich jako miniatury, chociaż sam rodzaj miniaturowy nie jest. Kiedyś uważano że można skompletować wszystkie Fraile w jednym małym pojemniku, dziś byłoby to raczej niemożliwe. Jest tak dlatego że nie ma jednolitej taksonomii tego rodzaju. Istniejące obecnie nazewnictwo gatunków i ich odmian, dodatkowo komplikowane jest poprzez numery polowe i pochopnie nadawane nazwy. Dochodzi do przypadków nadawania nowych nazw gatunkom już opisanym.
Rodzaj Frailea został ustanowiony w 1922 roku przez Brittona i Rosa ( w książce "The cactaceae" ) poprzez wydzielenie 8 gatunków z rodziny Echinocactus podrodziny Notocactus, oraz dodanie 9 gatunku z rodzaju Malacocarpus. Nazwę ten rodzaj otrzymał po Manuelu Frailu, który przez wiele lat opiekował się państwowa kolekcją kaktusów w Waszyngtonie.
Pierwszym opisanym gatunkiem należącym obecnie do rodzaju Frailea był Echinocactus pumilus opisany przez Lemaire w 1838 r. Znaleziono tą roślinę podczas wyprawy rzeką Rio de la Plata a natępnie w górę rzeki Urugwaj na pograniczu obecnego Urugwaju i brazylijskiego stanu Rio Grande do Sul. W rok później ten sam Lemaire opisuje kolejną Frailę jako Echinocactus gracillimus, znaleziony na terenie Paragwaju.
W miare eksploracji kolejnych terenów Ameryki Południowej przybywa znalezisk. Do końca 19 wieku znaleziono jeszcze dwie rośliny z obecnego rodzju Frailea a opisane przez F. Haagego jako Echinocactus schilinzkyanus w 1987 r i Echinocactus grahlianus w 1899 r. Do czasu ustanowienia przez Brittona i Rose'a nowego rodzaju odkryto jeszcze 4 gatunki. Britton i Rose tworząc nowy rodzaj jako typową dla niego roślinę przyjęli Echinocactus cataphractus Dams przemianowując go na Frailea cataphracta (Dams) Br. & R.
Na przełomie lat 20 i 30 dwudziestego wieku wzrosło zainteresowanie kaktusami z tej części Ameryki Płd. Duże zasługi w tym kierunku położył A. V. Frič, dzięki niemu do rodzaju przybyło dalszych 5 gatunków. W tamtym czasie pojawiło się o wiele więcej nazw gatunkowych ( duża ich część nie została do dzisiaj zidentyfikowana).
Kolejnym przełomem w historii tego rodzaju było wydanie w 1959 roku przez C. Backeberga sześciotomowej monografii "Die Cactaceae." Dokonał w tej publikacji rewizji dotychczasowych nazw gatunkowych czego efektem było ograniczenie rodzaju Frailea do 12 gatunków. Zdaniem wielu znawców takie zmiany w taksonomii dokonane przez Backeberga były problematyczne. W 1963 roku w pracy Descr. Cact. Nov.III opisuje nowe rośliny, wiele z nich pochodzi z Boliwii.
W połowie lat 60-tych nastąpił wielki rozwój rodziny Frailea. F. Ritter badał rośliny kaktusowate w stanie Rio Grande do Sul gdzie opisał dalsze 18 gatunków i odmian. Kompletne opracowanie tej pracy zawarte jest w książce "Kakteen in Südamerica" wydanej w 1979 r. Dalsze rośliny zostały znalezione przez A. M. Friedricha w Paragwaju, a opracowali je G. Moser i A. F. H. Buining. Na początku lat 70-tych Buining i Brederoo opisali dalszych 8 gatunków znalezionych w brazylijskich stanach Rio Grande do Sul i Mato Grosso. W latach 80-tych K. H. Prestle opisał Frailea perbella a W. Abraham w 1989 roku Frailea buenekerii.
